21 Ağustos 2011 Pazar

Nostalji





Biraz nostalji yapalım dedim. 1998 dünya kupası benim en sevdiğim dünya kupasıydı. Çocukluğumda olmak istediğim tüm adamları aynı anda televizyonda görmüştüm. Eskiden mahallede maç yaparken gol atınca olmak istediğimiz futbolcuların ismini söylerdik ve sevinci yaşardık. Tabii o zamanlar forma felan da yok sırtımızda, bi tane dandik top, 20 kişi topun arkasında ne oynadığımız da belli değil. Yorulduğumuz zamanlarda yani maç yapmadığımız çoğu zamanlarda da kendimizce kadro kurardık, sonrasında ise hayali alemlerde o kurduğumuz kadroları dövüştürürdük. Ve tabiki de tsubasa reis.






Bir de biz küçükken futbolcu kartları vardı. Her kartın bir numarası olurdu, bi arkadaşım atardı yere bir de ben, son rakam aynı geldimi, pişti oldu derdik, alttaki tüm kartları alırdık. Bir de 7 saniye sonra tüm şekeri giden sakızlar vardı, o sakızlardan futbolcu resimleri çıkardı, onları defterlerin kitapların üzerine yapıştırırdık. Defter kitap demişken eskiden çanta manta da pek kullanılmazdı böyle dikdörtgene benzeyen mukavvadan mütevellit çantalarımız vardı içine flüt zor sığacak cinsten. İşte o çantaların her yerine futbolcuların resimleri yapıştırılırdı. En az anamız babamız kadar severdik onları. 90'lı yıllarda çocuk olmak başka bişeydi. O güzel günlerin jübilesini de 98 dünya kupasında, TRT başında yaşamıştık.


1998 dünya kupasının sonunda o zamanlar en sevdiğim takım olan brezilya yenilince yeminlen sabaha kadar ağlamıştım. O zamanki futbolcular belki de ağlanabilecek tek futbolculardı, şimdikiler bana çok çocukça geliyor, sevinmeleri bile bi acayip, belki biraz da büyüdük ondardır ama 90'lı yıllardaki futbol ile futbolcular bi başka güzeldi. 90'lı yıllarda sadece futbol değil her şey güzeldi, dedim ya belki çocuktum o yüzden her şeyi sevmiştim ama milenyumdan sonrasını hiç hazzetmedim. Eskinin arkadaşlıkları, boş zaman aktiviteleri, mahallenin haleti ruhiyesi her şey bambaşkaydı. Eskiden evden sabahın erken saatlerinde çıkar akşam ezanına kadar top oynardık, şimdiki bebeler futbolu geçtim artık basket bile oynamıyorlar, bizim zamanımızda zengin bebeler basket oynardı o da tek tük, doğru düzgün zaten hiçbirimizde de spor ayakkabı felan olmazdı, bazen taş veya sıkıştırılmış kola kutularını top niyetine oynardık, bazılarımızın ayakkabıları yırtık olurdu. Daha önceden  yırtılmış da sonradan diktirilmiş ayakkabılar olurdu ayaklarımızda, o eski dikişe ait ipler yırtık yerden fışkırırdı ve çorapla beraber gözükürdü uzaktan. Bazen yırtık yere top mop değince ağlardık.








Eskiden oyunlar da çok güzeldi öyle kızlarla felan oyun bilmezdik şimdiki bebelerin oyunlarına bakıyorum da kız olmadı oynamıyor evlere dağılıyorlar. Hepsinin de elinde bi cep telefonu neyse, simit diye bi oyun vardı, artık Türk coğrafyasında pek gözükmüyor. Bir tane ebe olurdu onun da nasıl ebe olduğu muamma, (sınıfın popüler bi bebesi son gelen ebe derdi tabi bu ibne en öndedir, en sondaki uzun boylu, hafiften yapılı, dersleri kötü, miskette üttürülen arkadaş hep ebe olurdu) sonra bu ebe güvenli olduğu alandan simiiiiiiiiiiiiit diye bağırarak koşmaya başlardı. Nefesi kesilene kadar birisine dokunmak zorunda eğer dokunamazsa nefesi kesilmeden güvenli alana gidebilmeli, yok nefesi kesilip kalesine gidemezse o zaman o uzaktan şirin gözüken bebeler ona tekme tokat ana avrat kafa ne bulursa vuruyorlardı bazısı bandik de atardı (şimdiki çocuklarda bandik kültürü de yok, bandik o zamanlar için en önemli enstürümanlarımızdan biriydi, bilmeyenler için anlatıyorum şimdi bir arkadaş arkadan yaklaşır orta parmağı veya yumruğuyla öndeki arkadaşının kaba etine değer ve arkadaşı döndüğünde ona dünyayı kurtarmış gibi sırıtırdı bir de arkadan sarılıp bacak arasından daşşak tutmaca vardı ki o adetin kalktığı iyi olmuş) Simit kesmeyince birdirbir oynardık maç yapardık felan. Sonra kan ter içinde derse geçerdik. Okuldan sonra da kesinlikle eve gitmez çantalarımızı taşlarla birleştirir maç yapar arada kendimizi ödüllendirmek için meybuz kola mola alırdık ama çok da paramız olmazdı. Şimdiki bebeler her istediklerini alabiliyorlar, böylelikle nesneler önemini yitiriyor ve çocuklar yalnızlaşıyorlar.





En çok kendimi mal hissettiğim olay da izlediğimiz filmlerden acayip etkilenip mahallenin amına komamızdı. O zamanlar gerek Cücü olsun gerek Bruce Lee olsun tvlerde baya boy gösteriyorlardı. Bruce Lee'nin filmlerinden sonra sokağa çıkar apuaaaaa diye bağırıp birbirimize vururduk. Valla ne yalan söyliyeyim oldum olası iyi dövüşemedim. Her gün dayak yer dayak yiyince de annemi çağırıp beni döven bebenin yanına giderdik. Artık annemle bir ritüelimiz haline gelen bu ateşkes antlaşmaları şimdi beni çok düşündürüyor. Ben ne kadar ezik bir bebeymişim diye. Sadece mahallenin belalıları değil (bu belalılar da şu an sokaktaki her türlü işimizi yapan, bankalara 20-30 yıllık kredilerle borçlanan adamlar, hiç biri okuyup adam olamadı, en fiyakalısı polis olmuştur) annem de çok döverdi. Kadın beni dövmek için baya bir uğraşırdı, babam ise yılda bir döverdi ama kodummuydu da oturturdu. Babamın dövmesi daha çok hoşuma giderdi çünkü vurur, içeri tv izlemeye giderdi, 10 saniyede bitirirdi işini ama annem öyle değil kadıncağız yorulana kadar döverdi, hayır acıtmıyor bir de ağlayınca anne diye bağırdığımızdan bu kadar ironik bir durum olamaz.  Annem bazen beni yıkarken de döverdi o çok acıtıcıydı. Hem soğuk (böyle afedersin pipin büzüşürdü) hem su az, hem ben pazar günleri banyoya oldum olası karşıyımdır bir de dayak yiyince hiç olmuyordu, hacı şakiri kafama kafama vururdu bazı kere. Beni sevdiği, gururlandığı zamanlarda da bu lifler varya bol sabunlu, onu suratıma sürerdi yüzüm temizlensin diye o ne iğrençtir ya. Sahi niye pazar akşamları banyo yapmak zorundaydık? Şimdi ikisi de hem yaşlandı hem de bir sürü hastalık felan. İnsanın annesinin babasının yaşlanmasına şahit olması, zamanla onların neşelerinin gitmesini derinden fark etmesi herhalde şu dünyanın en acı gerçeğinin bir tecellisi.







Bir de o zamanlar internet bilgisayar olmadığından hep dışarıdaydık, inanılmaz bir sosyal çevremiz vardı. Mahallenin tüm bebeleri birbirini tanırdı. Aramızdan birinin parası oldu mu şimdikiler gibi yavşakça davranmazdık herkese meybuz alırdık, bazen de paraya kıyar 9 kat kames top alırdık. Evet 9 kat kames top diye piyasaya sürülen toplar vardı. Niye 9 kat olduğunu hala çözemedim ama 1 gün dayanmazdı, o gün sonunda patlamasa bile bi gün sonra öyle bi şekil alırdı ki tübitak incelemeli, bi yeri dümdüz bir yeri şişmiş bi yeri göçmüş. Ha bir de arada futbol topu geçerdi elimize o da hemen patlardı ama onun içine kames top koyar oynardık o biraz daha dayanıklıydı işte bi hafta felan.






Bazen de cesaretimizi toplar ateri salonlarına giderdik. Mustapa diye bi adam vardı. Zenciydi galiba ama hepimizin Mustafa diye arkadaşı olduğundan o adamı çok severdik. Bir de hagar mı ne vardı. Habire önümüze çıkanı öldürdüğümüz bu oyunlarda meğersem adamları jetonla zengin etmişiz. Bi ara da televizyon atarileri çıktıydı öyle herkeste olmazdı mesela bizde yoktu. Bi arkadaşımda vardı onlara oynamak için gitmiştim, 1 saat izin almıştım neyse gittim evlerine street fighter diye bi oyun varmış, ryu öz abim olsun isterdim hep, oyunu o kadar sevdim ki başından kalkamadım taa geceye kadar oynamışım, en son babam mı ne geldiydi döverek eve götürdüydü beni. O gün aduket çekmeyi, aparkat yapmayı, dep dep sallamayı öğrendim. İlk dep depimin ardından bir seviniyorum ki sorma şimdilerde o tadı inan hiç bişeyde bulamıyorum.






Eskiden çok fazla paramız olmazdı da oldumuydu affetmez bakkala giderdik. Bakkalın amına koyuyum mal mal ürünleri kakalardı bize. Cipsleri elletmezdi bile, elleyip de ne yapacaz bedava taso mu ne işte. Bundan başka dondurma çıkmadan önce gelen bi şey vardı böyle yine külahtaydı ama galiba kaymaktı. Leblebi tozuna para verip onu yerdik normalde sarı leblebiyi hiç sevmem şimdilerde bile kuruyemiş tabağında en sona o kalır ama o zaman birbirimizle yarışırdık. Yeni yeni taso mevzuu çıkıyordu ama biz genelde futbolcu kartları oynardık. Bir de ağabeylerimiz misket oynardı bi 10 kişi oynadımıydı benim boyum kadar misket yere dizilirdi, baş altını vurdunmuydu deme keyfine, 1 tane hariç hepsi senin, en karizmatik olanı baş altını vurmak idi. Ben o zamanlar misket karaborsasında iş yapıyordum, şimdi sıkıyosun diyecen ama benim bulduğum bi işti o. Misket oynayan ağabeylere zor durumlarında misket tedarik ediyordum. Sonra 10 tane verdiysem 15 tane alıyodum adam zaten 100 tane gömçürmüş bana fazladan bile veriyordu, bi de öküz gibi misketler vardı onları da pazarlıyodum ama iki mislisini alırdım. Herkesin kendine has misketleri ve atış taktikleri vardı ben hiç oynamayı beceremedim hep ütüldüm ama bu karaborsa işinden sonra baya misketim olduydu. Sonra bi gün evde babam miskete mi ne basmış sinirlenip hepsini ben evde yokken camdan atmış, daha hala o konu da babama kızgınımdır.






Misketten başka, gazoz kapaklarını mermer zemini olan apartman girişlerine dizerek oynadığımız bi oyun vardı onda da aynı mantık vardı ama bu oyunda aramıza kızları da alırdık. Sonuçta bizim de sevdiğimiz kızlar olurdu. O zamanlar sınıfta bi tane güzel kız olurdu güzel dediğim de tokası felan var işte. Hepimiz onu severdik onunla evleneceğimizi düşünürdük. Bizde bi Tuğba diye kız vardı ona aşık olmuştuk. Bizim bi Mert vardı o en iyi top oynayanımızdı, çok iyi top sektirirdi o yüzden de takım kaptanımızdı ben hiç sektiremezdim genelde kaleye geçerdim, önemli mahalle maçlarında ise kale arkasında top getirirdim (mahallede başka mal yoktu) bi de bu Mert çok güzel küfürler bilirdi, bi Gökhan vardı it gibi güçlüydü yeri geldi mi hepimizi döverdi hem babası da pideciydi (etli olanlardan) Tuğbanın en zaaf noktasına çok yakındı, Fatih Onur vardı o bebeyi hiç sevmezdim o da sınıfın en çalışkanıydı, bi de Ahmet vardı o hem popüler olanımız hem de zengin olanımızdı bu street fighterı da onlarda oynardık hatta bi kere sınıfta cartel karakanı söylemişti, tüm kızları etkilediğini sezinlemiştim, şimdi benim ne vasfım var? Hiç yok, Tuğba bizi ne yapsın. Sınıfta kendisinden üstün olduğum bi Mustafa vardı o da zaten tıfıl bişeydi Tuğba'da da gözü yoktu, bi de adını hatırlamadığım bi çocuk vardı Celal hocamız ona ne olmak istiyon derdi, o da robot olacam hocam derdi, bi de Ethem diye bi arkadışımız vardı onlar fakir olduğundan (bizim zengin olduğumuzdan değil de onlar çok fakirdi) bu Ethem okul çıkışında çalışırdı ama onun beslenmesi de kral olurdu (gofret çikolata meyve suyu hiç eksik olmazdı, ben haftanın bi günü ülker haylayf koyardım beslenmeye o kadar). Ethem kürttü ve ailesi haliyle kalabalıktı, babası da inşaat işçisiydi, sevgili Ethem umarım şimdilerde paranın ebesiyle aşk yaşıyorsundur.







Beslenme demişken haftanın bir günü yumurta günümüzdü. Böyle haşlanmış yumurtaları 70 tane (yazıyla yetmiş) bebe, yumurtanın sarısını ağzına atıp çiğniyordu, hepimizin amına koyum o nasıl bir koku o nasıl bir rezilliktir lan hala haşlanmış yumurta yemiyorum iyi mi. O zamanki bebelerde yani bizde görülen bir diğer alametifarika da çoğumuzun sümüklü olmasıydı bende olmazdı da bazımızın burnunda 365 gün sümük olurdu. Sanki bir organımızmış gibi, yaz kış sabah akşam. Aynada da mı görmüyon lan, pislik. Çok ilginç bebelerdi şimdi o sümüklülerin çoğu ana baba olmuş. Tuğbayı etkileyebilecek hiç bi meziyetim yoktu, ben de arada getirdiğim meyveleri verirdim, o zamanlar beslenmemizde muz yasaktı biliyon mu ben de mandalina vermiştim bi kere, sonra bana çok çirkin bi hareket yapmıştı hiç unutmuyorum. Hatta onu etkilemek için tüm kokulu kağıtlarımı yoluna köpek etmiştim de koklamadan yere atmıştı.Haa, o zamanlar bi de kokulu kağıtlar vardı birbirimizle değiştirir takas ederdik böyle çok güzel kokan kağıtlardı üstlerinde de acayip acayip desenler sonrasında bizim jenerasyon hep içici oldu bence asıl sebebi o kağıtlardı. Benim hiç bi meziyetim yoktu da ben de galiba bu karaborsa işini iyi yapıyodum, o kağıtlar en çok bende vardı ama Tuğba dönüp bakmamıştı bi kere. Ama hayat işte, şimdi Tuğba'yla evlendik iki çocuğumuz var. Şaka lan Tuğba yıllar önce evlenmiş. Bu şarkı sana gelsin Tuğba...





Şimdiki zamanın çocukları yavşakça geliyo hep bana, bizim zamanımızda her şey güzeldi bissürü güzel anı vardı rezil oluruz diye anlatmıyom. Daha nice oyunlar, hobiler, kahramanlar, tv şovları, reklamlar felan vardı da bazılarını unutmuş da olabilirim aklıma gelenlerdi bunlar. İşte o çok sevdiğim 90'lı zamanların jübilesi 98 dünya kupasıyla yapıldı, burada o dünya kupasında atılan tüm golleri izleyip biraz nostalji yapacağız tamam mı. 98 dünya kupasını diğerlerinden önemli kılan bir diğer etken de her takımın adam gibi yenmek için oynamak istemesiydi, şimdiki turnuvaların tadı tuzu yok. 98 dünya kupası Fransa'nın ev sahipliğinde gerçekleştiriliyordu biz katılmamıştık ama brezilya da bizim takım sayılırdı. A grubunda brezilya, işkoçya, fas ve norveç vardı. Şimdi bu olimpiyatlara birleşik krallık adına İngiltere, Galler, İskoçya ve Kuzey İrlanda beraber girerken dünya kupasında bunlar ayrı ayrı yarışıyorlar belirgin bi sebebi yok öyle işte. Bu ilk videoda A grubunun tüm golleri mevcut. Brezilya'nın kadrosu o zamanlar çok popüler neredeyse tüm futbolcularını bilirdim: taffarel, cafu, roberto carlos, dunga, rivaldo, emerson, bebeto, denilson ve tabii ki de ronaldo.


Bence gelmiş geçmiş en iyi oyuncu ronaldo'dur, (R9) isteyenle de tartışmaya hazırım. Gelmiş geçmiş en teknik oyuncu da denilson'dur onu da tartışmaya hazırım. Şimdikinin iyi oyuncuları seni çalımlayıp gol atıyo denilson öyle değildi son 20 dakka oyuna girer ortada sıçan oynatırdı adamlara. Diğer üç takımda dikkat çeken bi şey olmadı ama fas'a yazık oldu daha iyi bi sonuç alabilirlerdi. B grubunda ise İtalya, Kamerun, Şili ve Avusturya vardı. Burada İtalya'da dikkat çeken isimler arasında vieri, maldini, costacurta, inzaghi, del piero, nesta, cannavaro, Gianluca Pagliuca ve tabii ki roberto baggio. Ben roberto baggio'yu çok severim ama bir önceki dünya kupasında finalde, brazilya'ya karşı bile olsa, penaltıyı kaçırdığı için çok kızmıştım, İtalyanlar da çok kızmıştı yani bu adam kaç kere gol kralı, yılın en iyi futbolcusu olmuş ama hala o penaltıyla anılıyor. O kadar kötü muamele görmesine rağmen yine de turnuvaya katılmış ve aslanlar gibi de oynamıştır. Bu ilk videoda da İtalya'nın bi penaltısını gole çevirip kabusuyla yüzleşmeye çalışmıştır. Penaltı atılırken rakip oyuncunun ona eski dünya kupasını hatırlatması ve penaltıyı rakip oyuncuya yaptırdıktan sonra aklına eski günlerin gelmesi ile şöyle bi yere çökmesi çok duygusal sahnelerdi ama bu videoda gözükmüyor şurdan izleyelim. Baggio özünde iyi bir insandır, en karizmatik futbolculardan biri de kendisidir ayrıca. Diğer üç takımda önemli bi şey yoktur şili'li salas biraz dikkat çekmiştir.


İkinci kısımda C grubunu görürüz. C grubunda ev sahibi fransa, danimarka, suudi arabistan ve güney afrika yer almaktadır. Fransa favori gösterilmediği bu turnuvada ilk başlarda fazla da iyi oynamaz. Fransa'da öne çıkan isimler: lizarazu, vieira, laurent blanc, djorkaeff, deschamps, desailly, pires, dugarry, henry, thuram, barthez, trezeguet ve tabii ki emmanuel petit ile zidane. Danimarka'da ise peter schmeichel kalede öne çıkıyordu defansta da fenerli högh. Güney amerika'da yer alan alfred phiri ve lebohang marula'ya da değinmek lazım ki kendileri o sıralarda ülkemizin nadide takımlarından vanspor'da top koşturmaktaydılar. Arapların da teknik direktörü ilginç, bi sahnede yeniyoruz zannedip az daha ağlıyordu. D grubunda bulgaristan, nijerya, ispanya ve paraguay yer alıyordu. İspanya'da öne çıkan isimler: hierro, morientes, kiko, luis enrique ve raul. Bulgaristan'da ise beşiktaşlı yankov ile istanbulspor'dan kaleci zdravkov tanıdık isimler. Nijerya ise tam bir efsanedir; jay jay okocha, uche, babayaro, taribo west, kanu ve tabi ki de DANİEL AMOKACHİ.


Üçüncü videoda E grubunu görüyoruz. E grubunda belçika, meksika, hollanda ve güney kore yer alıyor. O zamanki hollanda tam bir efsane. Kadrosunda van der sar, stam, de boer kardeşler, kluivert, seedorf, cocu, overmars, edgar davids, hooijdonk, van bronckhorst, hasselbaink ve tabii ki de dennis bergkamp bi de bıyıklarıyla beraber guus hiddink. Bu bergkamp ne futbolcuydu be, şiir gibi oynardı hatta onun bi golü var hala çözememişimdir. Meksika'dan ise blanco dikkat çekmiştir. F grubunda ise almanya, iran, yugoslavya ve amerika yer almaktaydı. Amerika ile iran'ın siyasi ilişkilerinin maçları nasıl etkileyeceği merak konusuydu. İran'da ali daei bilindik bir isimdi. Almanya'da ise bierhoff, andreas möller ve tabii ki de klinsman. Yugoslavya'da ise genç stankoviç ile mihaylovic dikkat çekiyordu. Bu mihayloviç sol ayağını kullanan en iyi freekickçilerden biridir hatta bende lazio'lu mihayloviç forması var.


Dördüncü videoda G grubunu görüyoruz. Bu grupta kolombiya, ingiltere, romanya ve tunus yer alıyor. İngiltere'de seaman, campbell, beckham, mcmanaman, scholes, owen ve tabii ki de alan shearer. kolombiya'da efsane saçlarıyla valderrama ve cordoba ile mondragon. Romanya'da ise tanıdık isimlerin çokluğu dikkat çekiyor: popescu, moldovan, ilie, filipescu ve tabii ki de hagi (sarıya boyattıkları saçlarını da unutmamak lazım). Son olarak H grubunda ise arjantin, jamaika, japonya ve hırvatistan yer alıyordu. Arjantin'de ayala, almeyda, ortega, veron, crespo, zanetti ve tabii ki de GABRİEL BATİSTUTA.


Bu batistuta var ya gelmiş geçmiş en iyi forvettir tartışmam da sikerim belanızı, izle ve saygı duy. Bende batistuta'nın iki tane orijinal forması var biri roma biri de florentina'nın, formaları bana hediye eden kardeşlerime de selamlar... Hırvatistan'da beşiktaşlı mrmic ve efsane golcü davor suker dikkat çekerken jamaika'da herşey dikkat çekmektedir.


5. videoda artık ilk eleme maçları  başlamıştır. Bu videodaki eşleşmeler: norveç-italya; brezila-şili; fransa-paraguay; nijerya-danimarka; hollanda-yugoslavya; almanya-meksika; romanya-hırvatistan;  ve en zorlu eşleşme (futbolda düşman iki ülke) arjantin - ingiltere (burada maç penaltılara gidiyor ama videoda mevcut değil şuradan izleyebilirsiniz)


Son videoda ise artık dananın kuyruğu kopacaktır. Çeyrek final eşleşmeleri şu şekildeydi: arjantin-hollanda; almanya-hırvatistan; brezilya-danimarka; italya-fransa. Son maç penaltılara kaldığı için onun da görüntüleri yok şurdan izleyelim. Yarı finallere geçiyoruz brezilya-hollanda (penaltıları burdan izleyebilirsiniz; fransa-hırvatistan sonra üçüncülük maçı olan hırvatistan-hollanda ve final brezilya-fransa



Burada da dünya kupasının özeti var ama sadece fransanın maçları yer alıyor.

Eskilerden artık hiç kimse kalmadı. Bergkamp, zidane, ronaldo, luis figo, maldini, raul, del piero, inzaghi, mihayloviç, davids, beckham, roberto carlos, toldo, hierro, p.viera, henry, nouma, amokachi, şota, arçil, boliç, okocha, högh-uche, hagi, popescu, rivaldo, denilson, gianluca pagliuca, ike shorunmu, nesta, pires, lizarazu, barthez, petit, peter schemichel, luis enrique, babayaro, alan shearer, valderrama, suker, romario, rene higuita, van basten, amaral, maradona, müller, abel xavier, djalminha, jardel, salihamidzic, rui costa, mehmet şol, oliver kahn, effenberg, elber, batistuta, veron, crespo, vieri, buffon, thuram, ravanelli, costacurta, seedorf, overmars, kolibali ve roberto baggio, neredeyse hepsi futbolu bıraktı onlar bırakınca da futbolun tadı  kalmadı.

Ben şimdi çocuk gibi messiyle apaçi c.ronaldo'nun nesini seveyim? Dani alves'i söylemeye bile gerek yok. Gerçek ronaldo milan'da, inter'de, real madrid'de, barcelona'da oynadı da kimse sen necisin demedi. O bi yere düşse ilk önce rakip takım oyuncuları yardıma koşardı. Zidane desen bildiğin abi amca gibi olgun adamdı. Figo desen yürüyüşünde asalet vardı şimdikileri valla hiç sevmiyorum, büyük ihtimal seedorf (sen de artık bırak hakkaten) ile beraber son 90'lımız da aramızdan ayrılacak ve o eski tat bir daha hiç yaşanmayacak.



1998 dünya kupası hey gidi günler...

3 yorum:

  1. misket beni benden alır...
    izma:süpermarket

    YanıtlaSil
  2. Bütün ayrıntıları birebir yaşadığım için bende ufak çaplı bir duygusal travmaya neden oldu diyebilirim.. Ayrıca sporcu kartı, turbo sakız kağıdı, misket, taso vs. koleksiyonlarım emir ve görüşlerinize hazırdır :)

    YanıtlaSil
  3. http://e1203.hizliresim.com/v/9/3cc5j.jpg

    YanıtlaSil