Franklin J. Schaffner etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Franklin J. Schaffner etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

14 Ekim 2012 Pazar

Papillon







“Papillon” filmini Franklin J. Schaffner yönetmiş. Filmin esin kaynağı ise Henri Charrière’nin yazdığı papillon isimli roman, dediklerine göre de film ve kitap gerçek bir hayat hikayesini anlatmaktadır ama buna inanmak hiç de kolay değil çünkü papillon ve arkadaşlarının başına gelenleri başka bir hikaye veya filmde göremeyebilirsiniz. Schaffner ustanın film çekme tarzını da düşünürsek, yani gerilim atmosferli bir normal akış olarak kabaca özetleyebileceğimiz bu tarz sayesinde hapishane ortamı inandırıcı olabilmiş diğer türlü ya becerilemezdi ya da çok sıkıcı bir yapıt olurdu. Filmde kubrick’in “2001: bir uzay yolu” ve coppala’nın “apocalypse now” şaheserlerindeki belirsizlik atmosferi hakim ve buna ciddi şekilde korkutmayan gerilim de ekleniyor. Bu hafif gerilimi ziraat bankasında sıranıza 20 kişi kalmışken ön taraflara doğru ilerleyip yaşlılara, elinizdeki bir adet sıra fişine, yaşlıların elindeki en az iki adet sıra fişine ve numara tabelasına bakarkenki ruh haline benzetiyorum.


Schaffner’ın filmlerini çok beğeniyorum, daha önce “a man for all seasons” film eleştirisinde listesini verdiğim benim en iyi 15 yönetmenimden biri olan schaffner’in filmleri kesinlikle sıkıcı olmadan ilerleyebiliyor ve dediğim gibi nasıl beceriyorsa film boyunca çok tatlı bir gerilim hakim, müziklerin seçimi ve vurguları da bir o kadar etkili. Kendisinin daha önceden “patton” ve “the boys from brazil” filmlerine değinmiştik, böylelikle ustanın toplamda üç filmine değinmiş olduk. İleride bir başka filmine daha değinebiliriz. Filmimizin başrollerinde ise usta oyuncular Steve McQueen ve Dustin Hoffman yer alıyor. Dustin hoffman çok başarılı bir oyuncu, yedi defa oskara aday olup ikisini kazanmış ama nedense ben bir türlü ısınamadım kendisine. Benim en iyi 10 oyuncu listemde yok. Eski filmleri çok güzel ama 90 sonrasındaki hali biraz itici geliyor zaten holivudda da kaprisli olmasından dolayı pek sevilmeyen bir oyuncu.


Filmimizde papillon (Fransızca da kelebek anlamına geliyor) isimli mahkumun Fransız Guyana'sında başından geçenler anlatılmaktadır. Fransız Guyana'sı, Brezilya'nın üstünde göt kadar bir yerdir ve Fransa’ya aittir. Papillon ve esir arkadaşları güzel manzaralı Guyana'ya gitmektedirler ama aldıkları cezanın büyüklüğü onları ümitsiz bir duruma sokmaktadır çünkü bir hükümlünün cezası bitse bile Guyana'da yaşamak zorunda kalacaktır. En sıkıntılı suçlular oraya gönderiliyor ve bir daha da asla Fransa’ya alınmıyorlar. Papillon, bu cezanın bilincindedir ve gittiği ilk günden beri kaçmanın planlarını yapmıştır. Bu serüvenindeki en yakın dostu da hoffman’ın canlandırdığı dega karakteri olacaktır. Dega ile arkadaş olmak isteyen papillon’un asıl amacı ise dega’nın paralarıdır. Dega tüm ülkeyi kazıklayan bir finansçıdır ve gerek mahkumlar gerekse de gardiyan ve askerler dega’yı sevmezler.


Papillon, dega’ya koruma sağlayacak karşılığında da dega ona para verecektir. Peki bu para nerden geliyor derseniz, götten geliyor. Hapishaneye düşmeden evvel ince bir çubuk ya da plastik şeyin içine para sıkıştırılıyor ve o da anüse sokuluyor, filmde gördüğümüz kadarıyla bu götlerinde taşıdıkları şeyler onların bir organları gibi olmuştur. Diğer başka hapishane filmlerinde de bu götte mal taşımadan dolayı iltihap kapma olaylarına sıkça değinildiğini hatırlıyoruz hatta "pulp fiction" da bu göte yerleştirilen yadigar saatin hikayesini de unutmamak lazım, çok komik sahneydi.


Götlerindeki azıcık parayla biraz ayrıcalık yakalayabilen bu ikili mutlaka kaçmalıdır ama o kadar da kolay  değil. Başlarına o kadar çok şey geliyor ki inanın bu hikayenin gerçek olmaması lazım diyoruz. Böyle bir atmosferin olabilmesi hala beni düşündürüyor. Belli bir zamandan sonra ikilinin aralarında başlayan arkadaşlık ömürlük bir hal alıyor ve filmi üst sınıf yapıtların içine atan önemli detaylardan biri de bu; film gelmiş geçmiş en iyi arkadaşlık ve dostluk filmlerinden biri. “Scarecrow” filmindeki bencil karakterin samimi arkadaşlığı bizleri nasıl etkilemişse papillon’un hücre hapsinde, ki orada ilk etapta 6 ay boyunca çok kötü şartlarda kalacaktır, arkadaşını satmaması da aynı etkiyi yapacaktır.


Satma dediğimiz olay da şu; dega, papillon’a her gün hindistan cevizi gönderir ve bunu da su kabının içine saklayarak yapar bu sayede arkadaşı hücre hapsindeyken güç depolayacaktır ama Fransız askerleri bu durumu öğrenir ve işler papillon için çok daha kötü olur. Yardımı kim yaptı sorusuna cevap vermeyen papillon tam altı ay boyunca karanlık ve eksik yemek menülü bir ortamda kalmıştır. Çoğu zaman da böcük yer ve delirme eşiğine de çok yaklaşmıştır. Bu süreçte arkadaşını satmaması çok güzel bir anlatım olmuştu. Şu an bir film yapılsa herhangi iki kişinin fedakarlığının beni etkiyebileceğini zannetmiyorum. Ama papillon’un hücre hapsinden etkilenmemek mümkün değil.


Hapishane filminden bahsediyoruz ama çoğu insan bu filmi bilmez veya izlememiştir. Hapishane filmi deyince herkesin aklına esaretin bedeli (The Shawshank Redemption) gelir. Bazen duyuyorum sağdan soldan bir anlatıyorlar hiç sormayın. Ama insanların bu esaretin bedeli filmini beğenmelerinde asıl sebep, filmin imdb'de bir numarada yer alıyor olması yatıyor ya da sağdan soldan duyulan cılız yorumlar, bu filmi hiç izlememiş olsa bile övecek yüzlerce insan olduğunu düşünüyorum. Bu listeyi de anlamak çok zor, esaretin bedeli güzel filmdir ama kesinlikle imdb'de ilk sırada olmayı hak etmiyor. En iyi hapishane filmi olması da muhtemel değil çünkü en iyisi papillon'dur. Gerçek hikaye diyorsanız papillon da gerçektir ve papillon'un başından geçenler daha idraki zor sahnelerdir. Esaretin bedelindeki en büyük zorluk kanalizasyon çukurundan saatlerce geçmektir ama bu zorluk papillon’un başından geçenlerin yanında hiçbir şeydir. Papillon'un karşılaştığı psikolojik saldırılara ve ilk 10 yılda başından geçen talihsiz olaylara Andy Dufresne'nin 1 hafta dayanabileceğini zannetmiyorum. Azim ve ümit duygularının yoğunluğu ve anlatımı diyorsanız papillon yine ağır basacaktır. Ya adam bir şekilde kurtuluyor ama en sonunda artık papillon’a gitme olum yaşa gitsin diyoruz. En son sahnelerde nerelerden ve nasıl kaçtığını tarif etmenin mümkünü yok izlemeniz lazım.


Oyuncu kalitesi açısından bakacak olursanız da zaten papillon bir iki adım daha öndedir. Hangi konuyu değerlendirirsek değerlendirelim papillon, gelmiş geçmiş en iyi hapishane filmidir. Esaretin bedeli de hem imdb de gereksiz bir şişirme puanı almış hem de papillon'dan daha kötü bir filmdir neyse. Çok az filmde olduğunuz duruma şükür edersiniz. Mesela, titanic’in sonunda sıcaklığa sahip olmak bir battaniyenin içinde kıvrılmak çok acayip tat verebilir. Pianist’te filmi sonlara doğru durdurun gidin mutfağa bir şey yiyip içmeye utanırsınız o derece tatlı gelir besinler gözünüze. Bu filmde ise yemin ediyorum özgürlüğün tadını yaşıyorum. Filmi durdurun bir bakkala gidin yani kimseye sormadan gidebilmeyi yaşayın başka da bir şey demiyorum. İnsan olabilmenin tadını yaşıyorsunuz. Amına koduğumun sömürgeci kalleş Fransızları suçlu da olsa insanların insanlıklarını ellerinden alıyor. Bu bahsettiğimiz deniz aşırı bölgede hapis bittikten sonra orada köylü olmak gerekiyor ki delirmeyen görülmemiş. Dega’nın filmin sonlarındaki haline içiniz cız etmeli. İnsan olmanın farkını ve güzelliğini, özgürlüğü başka bir film bu denli yoğun bir duygu bombardımanıyla anlatamazdı. Ve başrolde bayan olmamasına bir aşk hikayesi yaşanmamasına rağmen. Ayrıca öyle duygu sömürüsü felan yapıldığı da yok.


Arkadaşlığın, fedakarlığın, fakirin ekmeği umudun, hapishane ortamının, güzel oyunculukların ve kaliteli yönetmenliğin belirgin bir şekilde gözüktüğü arşivimde yer alıp en iyi 20 film listemde olan bu filmi mutlaka izlemelisiniz…




Papillon film eleştirisi

4 Ağustos 2011 Perşembe

Patton


imdb

"Patton" filmi favori yönetmenlerimden Franklin J. Schaffner tarafından 1970 yılında çekilmiş. Başrollerde ise usta oyuncular George C. Scott ve Karl Malden yer alıyor. Film, general Patton'un kişiliğini ve ikinci dünya savaşında başından geçen olayları konu alıyor. General patton belki de amerikan tarihinin en ukala, en asi ama en başarılı komutanlarından biridir. Tüm bu kişiliğinin yanı sıra zaten kendini beğenmiş bir asker topluluğu olan amerika ordusu filmde sinir bozuculukta zirveye tırmanıyor bir de senaristlerin arasında francis ford coppola olunca çok farklı bi savaş filmi ortaya çıkmış. 7 dalda oskar kazanmış bi filmden bahsediyoruz zira.


Ayrıca oskar demişken başrol oyuncusu olan George c. Scott bu filmdeki rolüyle en iyi erkek oyuncu ödülünü kazanıyor ama oyuncuların kendi aralarında bir ödül uğruna kıyaslanması hoşuna gitmediğinden ödülü kabul etmiyor ve geri gönderiyor, törenlere felan da katılmıyor. Bunu yapan ilk kişi olması lazım, tabi bence takdire şayan bi hareket eğer oskarı alsaydı belki isminden hiç bahsedilmezdi ama bu davranışı ona çok ayrı bi hava katmış. Bir de marlon brando bu oskar ödüllerini protesto etmişti. Godfather'dan alacağı en iyi oyuncu rolünü kendisi almaya gitmiyor bi Kızılderili kızı gönderip oskar törenlerinde alışık olmadığımız konular hakkında cümleler sarfettiriyordu, tabi kız konuşurken de biraz yuhalanıyor, bir de  2010 oskar törenlerini açıp izlerseniz şuna benzer bi söz geçer: “christopher waltz son filminde nazi subayıdır ve saklanan yahudileri aramaktadır, evet christoph salon senin” bunları söyleyen sunucu tüm ellerini açmış yahudiler diye tüm salonu kastetmiştir, izleyelim. Karizmatik felan mı olmanız gerekiyordu amcıklar sizi.


Film, patton'un çok ukala, kimilerine göre sinir bozucu ama doğruya doğru cümleleriyle başlar. Gerçek patton buna benzer konuşmaları çok yapmış, filmin başındaki konuşmasını birebir yapmış mı tam bilemiyorum ama bu ilk sahnede kurduğu cümlelerden bazıları şunlar: “Şunu unutmayın ki, hiç kimse ülkesi uğruna ölerek savaşı kazanmamıştır. Savaşı ancak başka aptalların ölmesini sağlayarak, kazanabilirsiniz. Beyler Amerika'nın savaşmak istememesi ve savaştan uzak duracağı şeklindeki sözler tamamiyle yalandır. Biliyor musunuz aslında karşımıza çıkacak, o zavallılara çok acıyorum. Tanrı şahidimdir. Pislikleri vurmakla kalmayacağız, canlı canlı ciğerlerini sökeceğiz ve onları, tanklarda gres yağı olarak kullanacağız. Bu zavallı zevk düşkünlerini, utanç içinde öldüreceğiz. Naziler bizim düşmanımız. Onlara saldırın. Kanlarını ortaya saçın! Karınlarından vurun” 


Filmin ilk bölümü kuzey Afrika harekatını anlatıyor. Biliyorsun burası ikinci dünya savaşının önemli cephelerinden, İngilizler ve öncü amerikalılar, almanlar tarafından ilk başlarda bozguna uğratılıyor, akabinde bölgeye konusunda uzman general patton gönderiliyor, Tabi bu, bölgeye gidince faslılar da buna merasim felan düzenlerler, yalnız buradaki geçit töreninde bir filmde görebileceğiniz en komik teknik hata ile karşılaşırsınız. Geçit töreni yapılırken bölge halkından olan bi çocuk önce kameraya sırıtıyor sonra göz kırpıyor bunlar hadi neyse sonra dilini çıkartıp çok edepsiz hareketler yapıyor, kameraman gözden kaçırmış herhalde.


Patton, kısa sürede disiplinsiz orduyu düzene sokar, düşmanı tanımaya tanıttırmaya başlar ama bunlar yapılırken de üst merciler ile arası sürekli açılır. Zaten normandiya çıkarmasında da ilk başta kullanılmamış sonra amerikalılar zorlanınca çağrılmıştı yani başarılı olmasa kimse bunu orduda istemezmiş. O sırada Almanların başında da meşhur komutan rommel var, kendisi kimilerine göre zırhlı birlik komutanları arasında en zeki, en yaratıcı olanı hatta bilgilerini paylaştığı kitapları ve günlükleri mevcut. Bizim obsesif komutan patton da rommel'e çok saygı duyar, içten içe de tırsar, onu yenebilmek için rommel'in kitaplarını dahi okuyacaktır. Bi ara patton'un karargahı saldırıya uğrar, zaiyat verirler ve ölen askerleri çöle gömerler, bi 10 tane mezar görürüz ki 2'sinin yahudi olduğu bellidir. Ben yahudi askerlerin bu kadar yoğun bir şekilde orduda olabileceğini düşünmüyorum illaki yahudiler de vardır ama yoğunluğun, özellikle de erlerin içinde, bu kadar fazla olmaması lazım.


Dedik ya patton bayağı bu rommel'i kafasına takmıştır, her adımını merak eder “the tank in attack” isimli kitabını okuyarak uyur felan, bence rommel hitler tarafından avrupaya çağrılmasaydı pattonun ebesini bellerdi, bir de Almanların savunmak zorunda olduğu diğer cephelerde var ama amerikalılar öyle değil, bu durumun çok etkisi olmuştur. Bu iki generalin ilk karşılaşmalarında patton kazanan taraf olacaktır ama daha önceden konuşlanmıştır ve havadan da destek alacaktır, tüm bunların sayesinde ucuz bir zafer kazanır, almanlar geri çekilirken de şöyle der: "rommel seni aşağılık pislik, yazdığın kitabı okudum". Filmdeki en hoşuma giden sahnelerden biri burasıydı.


Sonrasında rommel çağrılır, avrupa'ya gider, patton afrikayı kurtardım italya'yı da kurtarayım der ve yollara düşer ama İngilizler orayı daha önceden kurtarmayı denemiş fakat kurtaramamıştır, neyse bu bayağı isminden söz ettirir ama ukala tavırları, gölgesi kendinden kalın olanları rahatsız etmektedir, buna biraz da ingilizler sebep olmuştur. İtalya topraklarında bir toplantı odasında patton ve arkadaşlarına konuk olduğumuz bi sahnede odada amerikan bayrağı ile beraber Türk bayrağının olması da ilginç yani bağlantıyı tam çözemedim belki bilmediğimiz olaylar dönmüş olabilir ya da başka bir bayrak da olabilir ama bildiğin bizim bayrak lan işte, neyse bu bizim bayrağa benzeyen bayrak bir kaç sahnede daha gözümüze çarpacaktır.


Patton İtalya'da gayet başarılıdır ama onu sevmeyenlerin çalışmaları neticesinde kısa bir süreliğine görevden alınır. İlerleyen sahnelerde "intermission"ı görürüz. Ekranda beliren "intermission" yazısı karanlık arka fonla beraber neredeyse 1 dakika gözükür, filmin ortasında noluyo lan diyebilirsiniz. Bu, eskiden çoğu filmde kullanılan bir uygulama idi şimdilerde kullanan yok, aslında bu intermission'da klasik müzik çalınır ama bu filmde pek duyulmaz kabaca 1. cd'nin bittiğini tuvalete gitmemiz gerektiğini öğreniriz. Bildiğin film arası işte.


Patton'un görevden uzaklaştırılmasını almanlar bile garipser. Bu amerika'ya felan gider arada Ruslara felan da giydirir, gazetelerde boy boy resimleri ve hakkında suçlamalar çıkar ama zorlu normandiya çıkarmasında onsuz zafer zor gelecek gibidir. Bunu anlayan müttefikler kendisini tekrar göreve çağırırlar, o da şimdi sıra bende yalvarsınlar demez çünkü kendisi tam bir savaş manyağıdır özellikle de normandiya'ya çıkıp Almanların tanklarıyla belki de tekrar rommel ile karşılaşmayı umut etmektedir, neyse bu yine orduyu düzene müzene sokar almanlar çoğu yerde mağlup edilir derken almanlar yenilir, tabi bu arada geçen sahnelerde patton yine diken üstündedir, yaptığı her işe karışırlar. Arada yine onu engellemeye çalışırlar derken savaş biter.


En son patton ile Ruslar buluşup zaferi kutlayacaklardır. Rusların içki davetine hiçbir rus pisliğiyle içki içmem diyerek karşı çıkar. Sonra rus da buna pislik der bunlar sırıtır içki içerler, tabi buraları izleyen birçok kişi tebessüm etmiş olabilir ama ulan itoğlu itler sizin gibi hödük komutanlar yüzünden belki de soğuk savaş bitmeyip 3. dünya savaşı çıkacaktı, sokarım sizin gururunuza, biraz adam olun lan pezevenkler. Patton'un film boyunca sarfettiği cümleler her ne kadar savaşın gerçek yüzünü doğru bir şekilde yansıtsa da hepsi aşağılayıcı ve sinir bozucudurlar. En son sahnede patton köpeğiyle kırsal alanda yürürken çoktan orduya da veda etmiştir. Patton kırsalda yürürken ekranda beliren değirmen çok güzel bi detay olmuş siz nereye gönderme yapıldığını anladınız.




Patton film eleştirisi

3 Ağustos 2011 Çarşamba

The Boys From Brazil


imdb

"The Boys From Brazil" filmi Ira Levin'in aynı isimli romanından sinemaya çevrilmiş. Filmi favori yönetmenlerimden Franklin J. Schaffner 1978 yılında çekmiş. Başrollerde ise Gregory Peck, yüce Laurence Olivier ve James Mason yer alıyor. Filmimiz Dr. Josef Mengele'yi konu alıyor. Onun radikal planları, deneyleri ve gelişen olaylar, filmin bol gerilimli olacak şekilde ana temasını oluşturuyor.


Peki bu Dr. Josef Mengele kim ola ki der gibisiniz. Kendisi Hitler'in en çılgın doktorlarından birisiydi. Yaptığı inanılmaz deneyler, özellikle de toplama kamplarındakiler, onu Yahudilerin bir numaralı düşmanı haline getirmiştir. Bir numaralı çünkü ölene kadar mossad'dan kaçabilen nadir nazilerden biridir kendisi. Peki bu doktorun deneyleri, öldürülen Yahudi sayısında yaptıkları gibi, yahudilerin abartılarından biri miydi? Hayır, mengele'yi biraz araştıracak olursanız çılgınlığın boyutunu görebilirsiniz. Yaptıkları arasında iki çocuğu (genelde çocuklar üzerine deneyler yapmış) sırtlarından dikiyor, dikmeden önce de aynı iç organları veya organı kullanmalarına olanak sağlıyor, amaç ise acaba bu iki çocuktan hangisi yaşayabilirin cevaplanmasıdır. Aşağıda mengele ile ilgili bazı resimler yer almakta;





Alman askerlerine yaptığı deneyler ise biraz daha insancıldır. Soğukta, sıcakta, basınçta, gürültüde askeri yeteneklerini kaybederler mi kaybetmezler mi, bunu araştırıp deneyler yapmıştır. Mengele tüm felsefesini üstün ırkın yani onlara göre ari ırkın yaşaması ve bu ari ırkı melezleştirecek tüm tehditlerin ortadan kaldırılması üzerine kurmuştur. Sadece yahudilere değil alman çocuklarına bile acımamıştır. 20 bine yakın sakat, sağlıksız vb. kusurları bulunan çocuğu ileride ari ırkı bozarlar diye öldürtmüştür, tüm bunların dayanağı (hepsi olmasa da büyük bir kısmı) da Nietzsche'nin evrim, seleksiyon ve üstün insan üzerine olan düşünceleridir. Niçe'ye göre darwinci yaklaşım yanılıyordu; bir toplumdaki üstün, sağlam ırklar en sonunda hayatta kalmıyordu aksine zayıf, sakat ırkların hayatta kalmaları daha kolaydı. Yani niçe'ye göre zayıflar nasıl olsa elimine olurlar, evrim bunları yok eder düşüncesi tamamen yanlıştı, asıl tehlike sağlamların yanlarındaki zayıfların varlığı ve durumlarını dna ile koruyabilmeleriydi. Bu felsefeden yola çıkan Nazi Almanyası, memlekette ne kadar hasta, sakat var hepsini öldürmüştü. Sanılanın aksine Nazilerin üstün insan felsefesi darwin'in düşüncelerini reddetmektedir neyse.


2. dünya savaşı'nın ardından mengele öyle bir sıvışmış ki mossad onu ölene kadar bulamamış. Söylenenler doğruysa brezilya'da mı arjantin'de mi ne yapılan dna testleri sonucunda eceliyle ölen bi kişinin Josef Mengele olduğu anlaşılmış. Şimdi ilginç olan nokta ise şu; göya Mengele 1979 yılında ölmüş ama bu film 1978 yılında çekilmiş yani adam kendisinin oynatıldığı ve öldürüldüğü bu filmi izlemiş de olabilir neyse filme dönelim;


Bir gün nazi avcısı Ezra Lieberman'a, savaş suçlusu Naziler'in Paraguay'da yaşadığına dair mektup gelir. Mektubu da orada araştırmalar yapan Musevi bir gazeteci göndermiştir. (demek ki bu mossad adama bayağı yaklaşmış ki uydurma senaryolu bu filmde mengele, güney amerika'da yaşamış gibi konu edilmiş) Lieberman kıt kanaat geçinen, bacısıyla aynı evi paylaşan, belli ki avrupa'nın en gariban araştırmacı musevisidir. Ama ben bu kadar güzel alman aksanıyla İngilizce konuşan oyuncu görmedim takdir etmek lazım.


Lieberman, paraguay'daki gazeteciye ilk başta inanmaz. Ama Musevi oğlan paraguay'daki Nazileri takip etmeye devam eder. Bir konakta tüm bu Nazi subaylarıyla beraber Mengele'yi de görürüz. Mengele, bu seçkin Nazilere büyük bir projeden bahseder. İki buçuk sene içerisinde 94 tane erkeğin öldürülmesi gerektiğini ve bunu da salondaki subayların yapması gerektiğini anlatır. Bu erkekler dünyanın çeşitli yerlerinde yaşamaktadırlar. Hepsinin mütevazi hayatları vardır hepsi de devlet memurudur. Tabi bu görevi ilk başta kimse anlamaz ne diye durup dururken böyle basit adamları öldürüyoruz biz diye sorduklarında ise mengele bunlara saane lan siktir git öldür hepsini der, bunlar da tamam efendim derler ve proje kaldığı yerden devam eder. Tüm bunlar olurken de gazeteci oğlan bunları dinlemekte ve konuşmaları kaydetmektedir. Ama Naziler dinlenildiklerini anlarlar ve çocuğun peşine düşerler, çocuk da acı zülum kaydettiklerini Lieberman'a dinletir ki tam o esnada yakalanır ve öldürülür. 


Bu esnada Mengele ablak suratlı yardımcısına “hiçbir şey için bekleyemeyiz dördüncü Reich geliyor Gunther“ der. Reich ne lan der gibisiniz, bildiğiniz üzere Almanlara göre birinci Reich (imparatorluk, krallık) kutsal roma Cermen imparatorluğunu, ikinci Reich Alman İmparatorluğunu ve üçüncü Reich de nazi almanyası'nı temsil etmektedir. 


Mengele'nin, yakaladığı (musevi gazetecinin çikolota verip kandırdığı) kakavan suratlı küçük bebeye pis deneyler yapacağı pis sırıtışından bellidir her an ölümcül bir deney bekleyebilirsiniz ama filmin ortasında göt oluruz çünkü deney meney yapmadan bebeyi öldürürler yani bence burada hazır çocuğu da bulmuş bi kaç arileştirme deneyi yapılabilirdi lo.


Lieberman, Musevi gazetecinin gönderdiği bilgileri araştırmaya başlar ama tüm bilgileri de alamamıştır. Sadece 94 tane, 65 yaşlarında bilmem neredelerde yaşayan adamların öldürüleceği bilgisine vakıftır ama adamların isimlerini bilmez. Yahudi arkadaşlarından bu özelliklere sahip adamlar öldürülürse kendisine haber verilmesini ister, bu arada bi yerde de şöyle der: “yaklaşık iki milyon kişiyi öldüren Auschitz'in başhekimi için ne kadar ilginç bir tanım. Yahudi ve Yahudi olmayan çocuklar üstünde deneyler yaptı. Genelde ikizleri kullanırdı. Onları birer aryan haline getirmek için gözlerine mavi boya enjekte ederdi.” Bu cümlelerde geçen ikizleri kullanırdı ibaresi size tanıdık gelmiş olabilir. Pek çok filmde milmde denk gelmişsinizdir; çoğunluğu brezilya'da olmak suretiyle, bu filmlerdeki bazı köy ve kasabalarda bi bakarlar ki ikizlerin sayısı artıyor hepsi de mavi gözlü veya halkı doğurgan olmayan bi bölgede aşırı derecede ikiz çocuk nüfusunun artması akabinde bölgeye amerikalı ajanlar gelir ve durum araştırması yaparlar. Aslında gönderme yapılan yer Mengele'nin deneyleridir. 


Gerçekte ikiz nüfusunun ani bir şekilde arttığı bölgeler olmuş mudur tam bilemiyorum ama filmdeki konuların gönderme yapıldığı adres kesinlikle Doktor Josef Mengele ve deneyleridir. İlerleyen sahnelerde mengele'nin gizli evini görürüz, burada absürd deneylerini ve acayip denekleri belirir. Bölge halkının cingana benzeyen bi çocuğuna da mavi göz monte ettiği önemle vurgulanır.


Lieberman, araştırmaları ve yahudi arkadaşlarının istihbarat yardımları sonucunda bu hedefteki 94 erkekten öldürülenleri bulur yalnız burada tüm bu 94 erkek ortak özelliklere sahiptir. Bir de bakıyoruz ki bu adamların çocuklarında da ortak özellikler gözükmektedir; çocukların hepsi ukala, annesi tarafından şımartılarak büyütülmüş, 13-15 yaşlarında, hepsinde mavi göz ve düz saçlar, sıfatları birebir aynı ayrıca hepsi de bir konuda çok yetenekli ve istekliler. Lieberman ilk başta bu çocukların benzer olmalarına bi anlam veremez.


Lieberman'ın derinlemesine araştırmaları sonucunda, nazilerin ileri gelenleri projeyi iptal eder yani çocukların babalarının öldürülmesi projesini. Mengele de madem öyle tek başıma hareket ederim der ve nazi selamı çakıp gruptan ayrılır. Burada bir başka ilginç nokta da yahudilerin bize bedavadan verdikleri bilinçaltı: çoğu ilgili filmde bir nazi manyağı olan kişi vardır ve bu şahıs mefkuresine çok bağlıdır, zamanla çevresindeki naziler onun için yeterli olmamaya başlar, menfaat uğruna davayı felan satarlar. Nazilerin iyice bozulduğu, davasına ihanet ettikleri imajı verilir ve o davasına çok bağlı arkadaş da hepsinden soğur ve aralarından ayrılır falan filan, buna benzer konuların işlendiği onlarca nazi temalı film var, hepsi de aynı fabrikadan çıkmış gibi.


İlerleyen sahnelerde Lieberman edindiği bilgileri bi doktor arkadaşına anlatır, klonlamadan felan bahsederler. Doktora göre Mengele çocuklar için benzer sosyal ve çevresel şartlar yaratmıştır. Ama klonlama için birisinin dnası şarttır. Bu bilgiyi de öğrenen Lieberman sonunda köfteyi çakar. Mengele Hitler'in dnalarını taşıyan bebeleri, 94 adet benzer sosyal statüdeki (hitlerinki gibi) aileye evlatlık olarak vermiştir ve bu çocukların aynı Hitler gibi olabilmesi için de babalarının ölmesi gerekmektedir. Bu sayede çocukların liderlik vasıfları pasif annelerinin de yardımıyla ön plana çıkacaktır, her çocuk da farklı bi yeteneğe sahip olduğundan dördüncü Reich'ın oluşmasında ve ileride yönetilmesinde  hiçbir zorluk çekilmeyecektir.


Lieberman, çocuklardan birinin adresini baba ölmeden önce öğrenebilmiştir ve hemen onun yanına gider, tabi Mengele de oraya gitmektedir. Mengele önce gider ve babayı öldürür derken Lieberman eve gelir, bunlar dövüşürler küçük Hitler eve gelir felan en sonunda Mengele tahmin ettiğiniz üzere ölür, öldürülür. En son sahnede de Lieberman'ı hastanede görürüz. Kavgadan mütevellit yaralıdır, onu ziyarete gelen yahudiler ondan elindeki listeyi isterler bu sayede küçük hitlerler'in tamamını ortadan kaldırabileceklerdir ama Lieberman ben masumları öldürtemem der ve listeyi yakar. Bu kararı benim için sürpriz oldu açıkçası.

Gerim gerim gerilerek ve büyük bir hayranlıkla izlediğim bu filmi tavsiye ederim.




The Boys From Brazil film eleştirisi