gary oldman etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gary oldman etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

28 Nisan 2013 Pazar

Leon




“Leon” filmini Fransızların ünlü yazar/yönetmenlerinden Luc Besson yazıp yönetmiş. Kendisini taxi, transporter, danny the dog, joan of arc ve fifth element filmleriyle tanıyoruz. Aventür filmleri ortalama üstü olan yönetmenimizin en iddialı olan filmi ise Leon. Leon’da belki de aksiyondan öte duyguyu ön plana çıkarabildiği ve alışılmamış bir senaryoyu sergilediği için filmimiz çoğu otoriteye göre güzide kült filmler arasındadır. Benim en favori filmlerimden değil ancak filmin çok güzele birkaç yüz metre yakın olduğunu söyleyebilirim.
 


Başrollerde ise küçücük haliyle sevimli mi sevimli, çok acayip tatlı bi şey olan natalia portman, jean reno ve favorilerimden gary oldman yer alıyor. Gary oldman’ın en iyi üç performansından biri bana göre leon’daki oyunculuğudur. Çok fazla gözükmez ama yeteri kadar tatmin edebilir insanı. Tvlerde pek çok gördüğümüz, özellikle yerli yapımlarda, serbest, kendi başına buyruk polislerden en orijinali serpico’dan sonra stan’dır. İnsanın kötü polis olası geliyor. Peki insanın bu filmden sonra seri katil olası geliyor mu veya o hayata ve karizmasına özenesi geliyor mu? Tabii ki hayır. Seri katilimiz olan jean reno çok sıkıcı bir hayat yaşamaktadır ve filmden izlemesi kolay gelir insana 20 metre kare yerde sıkışıp kalmak. Benzer vurguları “le samourai”de de yapmıştım. Karizmatik gelebilir ama sıkkınlık daha ağır basacaktır.


Gary oldman’ın filmdeki Beethoven hayranlığı en çok hoşuma giden detay olmuştu. Hem bu filmdeki rolü hem de kendisi benim gibi sıkı bir Beethoven hayranıdır. “fırtına öncesindeki sessizliğe bayılıyorum bana beethoven’ı hatırlatıyor”, bir diğer sahnede ise “açılışlardan sonra eserleri biraz sıkıcı olabiliyor, o yüzden ateş etmeyi kestim”  diye söylemiştir. Buradaki yorumları çok hoşuma gitmişti. Serseri tayfanın genelde beethoven’ı sevdiğini de çoğu filmde ve gerçek kesitlerde denk gelmişsinizdir. Bunda stan'ın dediği gibi çılgın ritim artışlarının cinayete ve gerilime benzetilmesi ana sebep galiba. Ben de katil olsam Beethoven dinleyerek işimi yapar ve ona olan sevgimi belli ederdim, nedendir bilinmez ama sadece Beethoven sempatisiyle insanların gözünde daha güçlü olurdum. Gary oldman’ın aynı sene oynadığı bir diğer film olan harika şey "immortal beloved"da beethoven’ı canlandırdığını da unutmayalım. O filme ileride mutlaka değiniriz.



Natalia portman’ın her zaman için savunucularından olmuşumdur. Yahudi olduğu için bu kadar başarılı, iddialarına şiddetle karşıyım. Kendisi inanılmaz derecede yetenekli ve entelektüel bir insandır. Buradaki rolü de en iyi çocuk performanslarından biridir. Favori çocuklarım ise; “canım kardeşim”deki kahraman, “to kill a mockingbird”deki scout ve “taxi driver”daki iris. Filmimizdeki bir diğer önemli oyuncu da danny aiello’dur ki kendisini godfather-2’de tony rosato rolüyle görmüştük. Pentangeli’yi öldürmeye çalışırken “Michael corleone says hello” demişti de öldürememişti ya hani, şimdi hatırladın mı bebeğim?
 

Peki film bu kadar güzel de niye ödül felan alamamış diyebilirsiniz. Filmimiz oskarlara yabancı film dalında bile aday gösterilmemiş. Hollywood yapımı olarak çekilseydi de ödül alamayabilirdi çünkü 1994 senesi çok bereketli bir yıldı. O senenin filmleri ise şunlar; forrest gump, pulp fiction, legends of the fall, ed wood, the lion king, speed ve uçuk filmlerden The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert. Hey yavrum filmlere bak. Şimdilerde güzel film olmadığı için ucuz eserlere hem ödüller gidiyor hem de sinemalarda paracıklarımız. 90'ların sinema yaratıcılığından çok uzaktayız.
 

Filmimiz kiralık bir katil ile zavallı küçük bir kızın kesişen yaşam öykülerini anlatıyor. Konu çok klişe olsa da bir de bu yorumu izlemek gerekli. Filmin ilk versiyonunda genç kız ile yaşlı adam arasında daha açık sahneler bulunsa da dünya genelinde gösterimi sizlerin de dvdlerde izleyebileceğiniz halidir. Ve bence bu haliyle çok daha güzel ve manidar olmuştur. Filmde açık tek bir diyalog ya da sahne olmamasından ötürü (american beauty gibi mesela) final sahnelerindeki samimiyet ve katilin ilk aşkına olan özlemi herkesi duygulandırmıştır. Finalin de güzelce bittiğine inanıyorum. 
 

Kendi dalında güzel bir film olan ve oyunculuklarla beraber kültler arasında girebilmiş bu filmi izlemenizi tavsiye ederim. Belki siz filmin sonunda ağlayıverirsiniz. Çok öptüm sizi lo.





Leon film eleştirisi

30 Eylül 2012 Pazar

The Book of Eli




“The Book of Eli” filmini Hughes kardeşler yönetmişler. Filmimizin başrollerinde ise Gary Oldman, Denzel Washington ve Mila Kunis yer alıyor. Benim çok sevdiğim iki aktörü barındıran bu filmi izlemesem olmayacaktı. Film distopik bir atmosferdeki kişisel mücadeleleri, azmin zaferini, bilginin asıl güç olduğunu ve bir şeylere inanmanın gerekliliğini ön plana atıyor. Filme göre insanoğlu yapmaması gereken son savaşı yapmıştır ve ardından medeniyet çökmüş, insanlar iptidai yani eski çağlara özgü ilkelimsi yaşamlarına dönmüşlerdir. Yine motorlu taşıtlar felan görülüyor ama ilkellik dediğimiz insanların kültürden ve medeniyetten uzak bırakılmaları. Kitap, televizyon, sinema ve kütüphane gibi kavramları savaştan sonraki nesil bilememektedir. Savaş öncesi zamanda yaşamış çok az insan, gerçek dünyayı yaşanılan bunaltıcı atmosferden ayırt edebilecek seviyededir. Bu eski insanlardan biri de Denzel Washington'un canlandırdığı Eli karakteri. Eli, savaştan ve etkilerinden (atmosferin delinmesinden sonra ayyuka çıkan güneşin zararlı ışınlarından) kurtulmuştu ve bir gün gaipten bir ses ona gözükür, bilmem nereye git, orada bir kitap göreceksin, o kitabı batıya götür der. Eli de duyduğu bu sese inanır ve harekete geçer. Tahmin ettiğiniz üzere bu kitap incildir. Filme göre Kuran ve tevrat medeniyet kurtarıcılarının elindedir, ellerinde olmayan sadece incildir.



Bu arada Eli kelimesinin orijini çok eskilere dayanıyor ve tanrı anlamına geliyor diyebiliriz. dolayısıyla filmimiz tanrının kitabı (hem tanrının hem de başroldeki kişinin adı Eli) ve filmde kastedildiği üzere incildir. Muazzez İlmiye Çığ, "ibrahim peygamber" kitabında Eli hakkında şöyle diyordu: "El, aynı zamanda Akadca "İlu" karşılığı. Kenan'da buna "il" de deniyor. İbranicede de "El" veya "Elahom".  Acemicede "El" veya "Elah". Güney Araplarda "il", klasik Araplarda "Allah" olmuş. Tekvin, bap 32'ye göre Yakup'un güreştiği tanrı El olduğundan, Yakup'un adı bu tanrı tarafından, "El ile güreşen" anlamındaki İsrail (İsra-El) olarak konmuş. Yakup'un onu yenememesi Yakup'un da bir kabile tanrısı olabileceği düşüncesini dile getiriyor. El, tanrı adı ile birçok şahıs adları yapılmış: jocob-el (yakup=el korusun), jisma-el (ismail=el işitsin), jishak-el (ishak=el bana gülsün), el-ezer (elizer= el yardımcım olsun).


Filmdeki kötü karakter olan gary oldman'ın canlandırdığı Carnegie ise sürekli kitap okumakta ve serseri tayfasını kontrol etmektedir. Onun da derdi incili bulmak ve orada yazanlarla insanlara hükmetmek ve medeniyeti tekrar canlandırmaktır. Bu iki eski insanın yolları da haliyle kesişir ve olaylar cereyan eder. Eli karakteri kendince kutsal olan yolunda hiçbir taviz vermez, azizimsi bir havası vardır ama asla etrafındaki insanlara selamet getirmez. Çünkü gördüğü veya konuştuğu insanların neredeyse tamamı ölmüştür. Aslında bir bakıma yapmaması gerekenleri tüm insanlığı kurtarmak için sürekli yapmaktadır. Yediği kedi, sıçan etlerini söylemiyorum bile. Onun bu azmi ve fedakarlıkları ile inancını asla sorgulamadan hareket etmesi çok güzeldi.


İncilin bu kadar önemli olarak vurgulanmasında asıl sebep barındırdığı dini öğretiler mi yoksa insanların kutsal kitap cümlelerine kolay bağlanmaları mı bilemiyoruz. Filme göre iyiler insanların düzene girmesini sağlayacak kurallar bütününü kurtarmak/taşımak ile uğraşırken kötüler de tüm insanlığı yönetecek hitabetin peşindedirler. Carnegie karakteri ise bence daha başarılı bir figür olabilmiş. İzlerken resmen bayıldım. Kötülüğü dahi yönetmek için cümlelerin gücünden yararlanmak istemesi ve bunu asla paylaşmayacak olması muhteşemce yansıtılmış. Eli için bilgi paylaşılmalıyken, Carnegie için bilgiye sahip olan kudretliydi ve asla paylaşılmamalıdır. Bu da zaten iyi ve kötü karakterlerinin ana doktrinlerini oluşturuyordu.


Carnegie karakterinin kitapsız da insanları yönetebilmesine rağmen bu arayışını tipik film havasına verebilirsiniz ama bence bilginin arayışı sudan ve hayattan bile daha önemli ki filmde de bu vurgulanıyor. Carnegie kesinlikle bir uyuşturucu karteli değildir. Zaten savaş öncesi zamanda da normal bir insandı ama savaş sonrası insanların kolay manipüle edilebilmesi ondaki şeytanı ortaya çıkartmıştır. Carnegie'nin bildiği acı gerçek ise şuydu; kocaman bir şehri yönetmek için hazır formüllere ihtiyacı vardı ve yapmasa bile o kuralların nerede olacağını biliyordu ve zamanında insanlar bu kurallara riayet etmişlerdi.


Bu iyiliğin ve kötülüğün mücadelesi film boyunca devam eder. Kapışmanın ortasındaki bilgi ve bilgiye ulaşmanın ne kadar önemli olduğunu ve diğer insanlardan farklı sanatsal bakış ve yeteneğe sahip olmayı da son yaşanan bir olayla anlatabiliriz; yakınlarda büyük ozan, güzel insan Neşet Ertaş vefat etti. İleride Müslüm Gürses, Orhan Gencebay artık sen de kimi seviyorsan hepsi ölecek ve yerleri dolamayacak. Balzac öldüğünde çağdaşları onun yerinin dolamayacağını biliyorlardı, Bach da öldüğünde aynısı oldu muhtemelen. Neşet ertaş kimdir? Fakir bir Anadolu insanı ama özü, sözü birdir ve durumunu saza anlatabiliyordu. Bu devirde ise bir insanın ozan olma şansı sıfırdır. Kusura bakmayın ama twitter ile içli dışlı olan bir insan ozan olamaz. En basitinden ana dilini saçma sapan bir şekilde kullanır, ruhtan ve estetikten uzaktır. Ucube bir popüler kültür anlayışı olarak görüyorum. Medeniyet yavaş yavaş çöküyor ve buna yapacak hiçbir şeyimiz yok. Filmde eli’nin gitmeye çalıştığı batı da zaten medeniyeti, eski büyük insanların yapıtlarını tekrar ortaya koyarak getirmeyi hedefliyordu. Bir şekspir, şekspiri siktir et bir pop kralımız Tarkan bile aranacak bu ülkede.



basit bir örnek vermek gerekirse aşağıdaki arabesk parçanın sözlerini objektif olarak okuyalım.


Bir Avuç Gözyaşı


Dün gece yine sen düştün aklıma
Oturup ağladım çocuklar gibi
Sensizlik öyle zor geldi ki bana
Oturup ağladım çocuklar gibi

Bir avuç gözyaşı doldu elime
En acı sitemler geldi dilime
Pişmanlık duyup da kendi kendime
Oturup ağladım çocuklar gibi

Artık günlerim günlerden uzun
Gecelerim gecelerden yalnız
Seni sevdiğimden bu yana
Her acıyı tattım her çileyi gördüm

Hayatın her cilvesine alıştım
Yalnız senin yokluğuna alışamadım
Şimdi anlıyorum
Acıdan hasretten gözyaşından başka
Hiçbir şey vermemişsin bana
Yıkılan hayallerime yok olan geçmişime
Kaybolan geleceğime ağladım
Ağladım çocuklar gibi

Ne yazık olanlar hep bana oldu
Ümidim hayalim hepsi kayboldu
Sayende hayatım tarumar oldu
Oturup ağladım çocuklar gibi

Bir avuç gözyaşı doldu elime
En acı sitemler geldi dilime
Pişmanlık duyup da kendi kendime
Oturup ağladım çocuklar gibi  ……büyüksün baba, yakında sen de öleceksin ve yetim kalacağız.


Hadi şimdi götün yiyorsa bunu yaz, yazamazsın. “The book of eli” filmi sevdiğim filmlerden biri, arşivimde de mevcut. Gerek senaryosu gerek oyunculukları ve de muhteşem kapanış müziği  ile izlenilmesi gereken bir filmdir diye düşünüyorum. Haftaya bir sıkıntı olmaz ise "arrested development" ile karşınızdayız. Kendinize iyi bakın…




The Book of Eli film eleştirisi

12 Şubat 2012 Pazar

Tinker Tailor Soldier Spy



"Tinker  tailor  soldier  spy" filmini Thomas Alfredson yönetmiş. Kendisi "let the right one in" isimli İsveç yapımı değişik bir filmle dünya sinemasındaki pozisyonunu arttırmıştı. Filmin esin kaynağı ise John le Carre’nin aynı isimli romanı. John le carre, İngilizlerin en ünlü casus, polisiye yazarlarından biridir. Filmimizin kitabını 1971 yılında yazan yazarın nereden baksan 20 tane iddialı eseri bulunmaktadır. Ayrıca 1979 yılında da "tinker tailor soldier spy", mini dizi şeklinde İngiltere'de gösterilmişti. Yazarın diğer önemli filme çevrilen eserleri ise şunlardır: "the russian house", "the constant gardener", "the tailor of panama", "the little drummer girl", "the murder of quality”. Ayrıca "tinker tailor soldier spy" filminde İngiliz gizli istihbaratı için çalışan “George smiley” karakterini yazar, diğer birkaç eserinde daha kullanmıştır. Örneğin 1982 yapımı "smiley’s people" isimli tv dizisi ve "murder of quality" filmi gibi.


Yazar, eserlerinde çok akıcı olmayan bir dil kullanıyor. Buradan şunu anlıyoruz ki Le Carre ayrıntılara çok önem vermekte daha doğrusu kurguyu bozmayacak şekilde senaryoya bilgi sokabilmektedir. Bunu sağlayan ise yazarın geçmişi. Yazarımız vakti zamanında İngiltere dış işleri bakanlığında çalışmıştır. Ayrıca İngiliz elçiliğinde ikinci sekreterlik ve konsolosluk gibi görevlerde bulunmuş, bir süreliğine de MI6'da çalışmıştır yani kraliyet ailesinin dış istihbarat faaliyetlerini sürdüren kurumda. Ayrıca yazar sadece MI6 ekseninde değil çoğunlukla mossad, kgb ve üçüncü dünya ülkelerinin yerel istihbarat teşkilatlarına da sık sık değinir. Aktif olduğu yazarlık dönemlerinde soğuk savaşın olması eserlerinin de içeriğini belirlemiştir. Abimizin filmleri de kitapları kadar yavaş tempoda ilerlemektedir ama uluslararası ilişkilerde okuyan arkadaşlar için faydalı olabilecek dip notlar içermektedir ayrıca filmimiz sıkıcı ve boş değil gayet de soğuk savaş filmidir, soğuk işte, sahnelerde de ekşın göremeyip perde arkasındaki dolapları görebilirsiniz ki öyle de olmalıydı. Mesela şu iki paragraf konusuna hakim olan ulu'cu bir arkadaşımdan geliyor;


"Soğuk Savaş döneminin psikolojik altyapısı tüm film boyunca neredeyse kusursuzca işlenmiştir. Büyük oyuncuların (ABD-SSCB) sahip oldukları nükleer gücün karşılıklı yıkıcılığı ve hatta yok ediciliği nedeniyle birbiriyle sıcak çatışmaya girmemesi sonucu oluşan soğuk savaş şartlarında bu iki kutup dışında kalan hemen hemen tüm ülkeler satranç tahtasındaki taşlardan farksız hale gelmişti. Bütün mücadele dünyanın farklı yerlerinde alakasız ülkelerde sürüyordu. Filmde de MI6'nın karşı taraftan (Sovyetlerden) kendi tarafına geçirmek istedikleri ajanları alakasız ülkelerde kovaladığını görüyoruz. İngiliz teşkilatı içindeki köstebeğin adını verecek olan Rus ajanın Macaristan'da ne işi var? Eğer savaş iki taraf arasındaysa neden İstanbul'da birbirlerini kesiyorlar? Neden adını bile kimsenin bilmediği ülkelerde istihbarat istasyonları kurulmuş? Tüm bunlar iki tarafın da sıcak çatışmadan uzakta kalmak ve görünürdeki ''savaşmama'' halini bozmamak için kendileri dışındaki tüm ülkeleri bilgisayar oyunu oynarcasına pervasızca kullanmalarının sonucudur. Öyle ki filmde Carla'nın (sovyet birim istihbaratının başı) CIA'ye sızmak adına İngiliz istihbaratını geçit olarak kullanması, koskoca Büyük(!) Britanya 'nın bile bu dönemdeki ezik rolünü ortaya koymaktadır.


Filmde dikkat çekilen diğer bir Soğuk Savaş karakteristiği ise sıcak çatışmanın ana aktörleri olan askerler yerine istihbarat servislerinin ön plana çıkmış olmasıdır. Dünyayı bir satranç tahtası formatına dönüştürüp hesaba kitaba kendilerini vermiş olan oyuncular hemen hemen tüm stratejilerini karşı tarafın bir sonraki adımını önceden bilebilmek ve gerektiğinde üstü örtülü operasyonlar/müdahaleler yapabilmek üzerine kurmuştur. CIA'nın Ortadoğu'da ve Latin Amerika'da yaptığı direkt ve dolaylı operasyonlar (İran'da Musaddık'ın devrilmesi (1953), Şili'de Allende'nin devrilmesi (1973)), aynı şekilde KGB'nin Doğu Avrupa'da yaptığı operasyonlar soğuk savaşın kaderini etkileyen vakalar olmuşlardır. Bu nedenle denebilir ki istihbarat servisleri bu dönemin yükünü büyük ölçüde çekmiş kurumlardır ki bundan dolayı en güzel casus hikayeleri hep o döneme aittir. Filmde İngiliz ajanların Bakanlık yetkilisiyle yaptıkları görüşmede artık savaşın ön planında kendilerinin olduğunu vurgulaması da bu duruma işaret etmektedir. Yine filmde istihbarat birimlerine ayrılan bütçelerin ve kaynakların hükümet içerisinde tartışma yaratacak denli büyük olması bir kez daha istihbarat üzerine kurulan mücadele stratejisini ortaya koymaktadır."


Bu filmi, ilk fragmanı çıktığı günden beri öven birisiyim. Bazı sahnelerin sıkıcı olmasını bir yana bırakırsak filmimiz favori filmlerime girebilmeyi hakediyor. Filmimizi çok özel kılan faktörler var. Bunlardan en belirgin olanı oyuncu kadrosu. Uzun zamandır bu kadar kaliteli bir ekibi bir arada görmemiştim. Mesela aynı yorumu "the expendables" için de yapanlar var ama oradaki arkadaşlar aventür filmlerin ucuz oyuncuları, bir nevi serseri bozuntusu kokainmanlar. Ama bu filmimizde ingiltere’nin bence faal 20 en sağlam oyuncusundan yedi sekizi kullanılmış. Ve bu oyuncuların hepsinin de tiyatro geçmişleri mevcut. Peki kim bu oyuncular? Eski kurtlardan; John Hurt, Toby Jones, Colin Firth, Ciaran Hinds, Simon McBurney, Kathy Burke ve tabii ki de favorilerimden Gary Oldman (kendisi bence gelmiş geçmiş en başarılı 15 aktörden biridir). İngiltere’nin sonradan popüler olan orta yaşlı yıldızlarından Mark Strong, Tom Hardy (böyle giderse 10 seneye en baba oyunculardan biri olacak) ve favorilerimden Benedict Cumberbatch (kendisini insanlar geç fark etti ama olsun, "sherlock" isimli mini dizisini de mutlaka izlemelisiniz). Görüldüğü üzere sinemanın  en popüler İngiliz aktörlerini bir araya getiren bu filmde herkes usta oyuncu olduğu için her an "dumura uğrayabilir miyimiz acaba" hissi mevcut. Sonunun basitliğine rağmen (anlatım şekli olarak) film arşivlerde yer alması gereken bir film.


Şimdi bu İngilizlerin edebiyat ve tiyatro konusunda dünya'da açık ara önde olmalarını, onları ne kadar da sevmesek kabul etmek zorundayız. İnanılmaz oyuncu ve edebi eserlerle karşımıza gelen bu heriflerin hangi eğitim sayesinde buralara geldikleri ise merak konusu. Bir diğer İngilizlerin başarılı olduğu konu ise casusluk, haber alma-verme, merkezden yönetim stratejileri gibi soğuk savaş malzemeleri. İkinci dünya savaşında kraliyet ailesi için çalışan yaklaşık 50 bin adet şifre kırıcının varlığından bahsediliyor. Enigma’yı da zaten ancak bu şekilde kırabilirlerdi. Çocukluğumuzdan beri duyduğumuz James bond'lar hem İngiliz edebiyatının hem de İngiliz siyasetinin önemli parçaları. Bazen premier lig'den maçları izlerken tribünlere bakıyorum ve bir türlü anlam veremiyorum bu amına koduğumun yamuk dişleriyle beraber saftirik tipli ayyaş İngilizleri bu işleri nasıl becerebiliyorlar diye. 



Filmde mutlaka bahsetmem gereken sahne ise İstanbul’da geçen sahneler. Yemin ediyorum o tarihte İstanbul nasıl olmalıysa o şekilde görüyoruz. Öyle kimsenin Türkiye’yi kötülediği felan da yok. Bence ayrıntılar muhteşem. Bu filmdeki kişiler ve olaylar hayal ürünüdür biri hariç; o da İstanbul’daki Hasan Usta ve mekanı. Mesela bu sahnede tom hardy’nin “telefonu kullanabilir miyim”i Türkçe söylemesi hakikaten beni duygulandırdı. Adamlar dünyayı yönetiyo sen buna mı duygulandın diyosan senin belanı sikerim piç. Var dı da biz mi övünmedik it.


Filmin ana konusu ise görevden alınan ajan smiley’in istihbarattaki casusu bulması için tekrardan gizlice göreve getirilmesi ve gelişen olaylar silsilesidir. Düşman ise tabii ki de Ruslar'dır. Filmin buralarını anlatmak veya ipucu vermek mümkün değil. İzlemeniz gerek. Filmimiz 2 gün önce vizyona girdi, sinemalardan gitmeden gidin izleyin derim. Zaten haftaya cuma da “fetih 1453” geliyor, şurada nerden baksan 4-5 gününüz kalmış. Ayrıca filmin muhteşem final müziğiyle beraber soundtrack'larından da bir kaçını yan tarafa koydum, çılgınca dinleyebilirsiniz. Filmdeki en düşündürücü repliklerden biriyle de yazıyı tamamlayalım. Hayden sorgu sırasında Smiley'e şöyle diyordu; "Bir taraf seçmeliydim George. Ahlaki olduğu kadar etik bir seçimdi de. Ve Batı çok çirkin bir yer olmaya başlamıştı. Sence de öyle değil mi?" Sizce de öyle değil mi? Bebeğim haftaya bir sıkıntı olmaz ise yine İngilizlerden devam edelim diyorum; "Anonymous"u irdelemeye çalışacağız. Takip edin, ettirin, paylaşın, paylaştırın, ibnelik de yapmayın sevgiyle…



ek not;

Birimdeki 4 tane adam alleline (tinker), haydon (tailor), bland (soldier), esterhase (poor man) ikili oyun oynamaktadırlar (bunu control de bilir) ve rusları kandırdıklarını düşünürler ancak tailor üçlü oyun oynamaktadır ve diğerleri bu durumun farkında değildir (Control, witchcraft'ın düzmece olduğunu anladığında da haini bulma operasyonu başlar). Control, prideaux'tan (mark strong) bu 4 isimden birini (bir de smiley var etti beş) öğrenmesi gerektiğini söyler ve prideaux bu duruma içerlenir çünkü bu adamların ihanet edebileceği gerçeği çok kötüydü ama asıl sinir bozan şey, casus adaylarından birinin sevdiği adam olan haydon (colin firth) olmasıydı. Macaristan'a gitmeden evvel bu yeni görevini haydon'e söyleyen prideaux, casusun haydon olmamasını umut ederekten yollara düşer, onun olduğunu ise hem bilir gibidir hem de bilmiyorum da macaristan'a gidiyorum ayaklarına yatar. Geziye gitmeyip şüphelerini control'e söyleyebilirdi ama haydon'e olan zaafı durumu biraz karmaşık bir hale sokmuştur. Macaristan gezisi sonrası ise ihanet edenin kim olduğunu yüzde yüz kavrayacaktır. Esterhase'in rehebilitasyon esnasında Prideaux'u ziyaret ederek "tinker tailor"ı unut, siktir git tatile çık demesi de enteresandır ki smiley esterhase'ın bunu nasıl bilebildiğini düşünür (smiley bu bilgiyi prideaux'tan alır). Bu bilgiye nasıl ulaştığını öğrenmek için onu sorguya çekerler ve onun sadece bir kukla olduğunu öğrenirler. Esterhase'e bu "tinker tailor"ı unut mesajını haydon vermiştir ve esterhase de gidip prideaux'a söylemiştir. Ama smiley emin olmak için tezgahı kurar ve haydon oltaya düşer. Prideaux, rehabilitasyon sürecinde şunları düşünmüştür; "ben bir kişiye durumu açıkladım ve gittiğimde de pusuya düştüm bunu yapan aslında biliyordum ama haydon'dir, döndüğümde de esterhase tinker tailor'ı unut dedi, bu operasyonu nasıl biliyordu? Demek ki buna bu mesajı ilettiren haydon'dir, yazıklar olsun hayd0n, seviştiğimiz o günlere yazıklar olsun, en azından kendin gelip söyleyebilirdin her şeyden uzak dur diye". Kafasında bir sürü şüpheyle bir okula öğretmenlik yapan prideaux, haydon'in bu durumuna çok içerler ve kendini içkiye felan verir, intikam da gütmez. Ne zaman ki smiley okula prideaux'u görmeye gider o zaman prideaux biraz azar yer (macaristandaki adamların ifşa edilmelerinde suçlu olduğu ve karla'nın adamlarına şakıdığı için) biraz da yeni bilgiler alır (macaristan'da karlayla aynı mecliste bulunduğu gibi). Smiley'in bu ziyaretin ardından prideaux, haydon'i öldürme kararı alır. Smiley ziyaret etmeseydi muhtemelen prideaux, haydon'i öldürmeyecekti. İşin bir diğer ilginç tarafı da karla'nın ajanlık yapmaya çalışan prideaux'u öldürmeme sebebi tamamen haydon'in inisiyatif almasıdır. Bu iki götveren birbirlerini sevmeselerdi zaten haydon baştan ispiyonlanacaktı, ispiyonlanmasa bile prideaux macaristan'dan sağ gelemeyecekti. Tüm bu gizemleri oluşturan teşkilatın yarısının ibne olmasıdır.






Tinker Tailor Soldier Spy film eleştirisi